Badania naukowców z Purude University wykazały, że czerwone wino jest nieocenionym pomocnikiem dla tych, którzy pragną schudnąć. Swoje wyjątkowe działanie zawdzięcza substancji, która okazała się prawdziwym pogromcą tłuszczyku. Mowa o piceatannolu, którego skuteczność polega na zablokowaniu procesu dojrzewania komórek tłuszczowych. Rozwijająca się młoda komórka tłuszczowa, zostaje przechwycona a procesy, odpowiedzialne za osiągnięcie jej dojrzałości zostają zatrzymane.

Piceatamol pełni więc rolę swoistego pogromcy zbuntowanych tłuszczowych młodzieńców. Tłuszczowe małolaty uwielbiają organizować zbiórki w różnych częściach naszego ciała. Wino jest więc porządna firma ochroniarska, zatrudniającea najlepszych piceatannolowych bramkarzy. Do tego są oni wyjątkowo uprzejmi, poprawiając nasze samopoczucie.

Czerwone wino jest więc nie tylko miłym dodatkiem do kolacji przy świecach, ale także naszym osobistym dietetykiem. Poza wyjątkowym smakiem i dobrym wpływem na nasz układ krążenia, wino jest także obrońcą naszej zdrowej sylwetki. Wszystko to jednak pod warunkiem zachowania umiaru. Umiar został konkretnie opisany – maksymalna lecznicza dzienna dawka wina, to 1 kieliszek dla kobiet i dwa dla mężczyzn. Resztę zostawmy na kolejny dzień.

 Temperatury kriogeniczne (czyli te poniżej -100 stopni) wykorzystują fizjologiczną reakcję organizmu na zimno. Jak wiadomo, najlepszą formą leczenia jest wykorzystanie potencjał naprawczy, zawarty w naszym ciele. Niskie temperatury są doskonałym aktywatorem potencjału immunologicznego naszego ciała. Do tego zazwyczaj taka forma terapii pozbawiona jest dokuczliwych skutków ubocznych.

Udowodniono szereg pozytywnych efektów leczenia zimnem: jest to np. działanie przeciwbólowe, przeciwzapalne i przeciobrzękowe. Do tego wizyta w kriokomorze wzmaga wydzielanie endorfin, co poprawia nasze samopoczucie.

Wiele zalet ma także kriochirurgia. Jest to bezkrwawa forma wykonywania zabiegów. Często stosowana jest w przypadku bardzo precyzyjnych operacji neurologicznych. Miejscowe niszczenie tkanek za pomocą zimna, pozwala bezpiecznie usunąć tkanki zmienione chorobowo. Zastosowanie zimna w chirurgii pozwala także na znaczne zmniejszenie blizn i ułatwienie procesu gojenia.

Sprzęt do krioterapii zazwyczaj wykorzystuje ciekły azot. Dostępne są zarówno miejscowe aparaty do krioterapii, jak i specjalne kriokomory. Chociaż sami prawdopodobnie korzystaliśmy z leczniczego wpływy domowego sprzętu chłodniczego. O skuteczności stosowania tej metody przekonać się można choćby wtedy, gdy łagodzimy oparzenia, przykłądając do danego miejsca kostkę lodu. To nie magia, to po prostu fizyka.

Nie są znane sposoby całkowitego wyleczenia, natomiast stosowane terapie są na tyle skuteczne, że chory może żyć niemal całkowicie normalnie. By okiełznać chorobę należy wziąć pod uwagę kilka czynników. Bardzo istotna jest regularność przyjmowania zapisanych leków. Ich branie jest istotnym sposobem na powstrzymanie niszczycielskiego potencjału choroby. Jednak leki to nie wszystko. Należy zwrócić uwagę na odpowiednią dietę. Chorzy na RZS powinni zadbać o dietę bogatą w kwasy OMEGA-3 i dobrą rehabilitację (tutaj świetny rezultat przynoszą ćwiczenia w wodzie).

Nieopisanym pomocnikiem w walce z chorobą jest zimno. Udowodniono, że niskie temperatury mają zbawienny wpływ na chorych. Krioterapia ogólnoustrojowa polega na wejściu do komory, w której temperatura dochodzi nawet do -160 stopni. Odbywa się to stopniowo, z zachowaniem pełnej kontroli nad kondycją pacjentów. Zabieg trwa zaledwie kilka minut, powodując niemal natychmiastowe zmniejszenie bólu. Zabieg ten wykorzystuje naszą naturalną, ożywczą reakcję na kontakt z zimnem. Dzięki temu organizm mobilizuje siły obronne, poprawia ukrwienie i do tego poprawia nasze samopoczucie (uwolnienie endorfin). Zabieg ten można wykonać bez skierowania od lekarza. Osoby cierpiące na poważne problemy z krążeniem czy zaawansowane nowotwory, powinny poinformować o tym tamtejszy personel. Jeśli nasz stan zdrowia nie pozwala na wykonanie zabiegu, pozostaje nam jeszcze krioterapia miejscowa. Nie narażamy całego organizmu na szok termiczny, możemy za to skutecznie ograniczyć ból w konkretnym obszarze naszego ciała.

Przede wszystkim musisz się wygrzać. Żadnego biegania do pracy, z pracy, po zakupy itd. Szczególnie wrażliwe na zimno są stopy, więc zakładaj wełniane skarpety i leż w łóżku. Cudownie rozgrzewającą mac ma gorące mleko z miodem lub herbata z dodatkiem miodu. Zresztą miód, przede wszystkim lipowy, ma działanie bakteriobójcze – na infekcję gardła lub dróg oddechowych jak znalazł. Silne działanie bakteriobójcze ma także czosnek. Nie każdy przepada za jego ostrym aromatem, ale czasami warto się do niego zmusić, przynajmniej ząbek dziennie – posiekaj drobno i dodaj do kanapki z masłem. Jeśli nie czosnek to chociaż cebula, albo syrop z cebuli zasypanej cukrem i odstawionej na dzień lub dwa.

Nie pozwól, aby zamęczył cię katar. Co prawda stare powiedzeni głosi, że katar leczony trwa tydzień a nie leczony siedem dni, ale zawsze możesz spróbować trochę złagodzić jego dokuczliwe objawy. Naturalnym środkiem dostępnym w aptece bez recepty jest woda morska w sprayu. Aplikowanie jej 3 razy dziennie udrażnia nos i rozrzedza wydzielinę. Babcinym sposobem na katar są parówki z ziół. Możesz do tego wykorzystać zwykły majeranek, który wystarczy zalać wrzącą wodą i wdychać opary pod ręcznikiem.

Boli gardło? Nie panikuj. To nie musi być angina. Jeżeli masz dosyć słodkich i mdlących pastylek, które nie zawsze pomagają, wypróbuj propolis – naturalny środek pochodzenia pszczelego. Dokładnie rzecz ujmując jest to kit pszczeli – substancja, którą te pracowite owady wykorzystują do pokrywania wszelkich elementów ula w celu zabezpieczenia go przez bakteriami, pleśniami, grzybami. Propolis ma także właściwości lekko znieczulające. Oczywiście, w aptece dostaniemy odpowiednie spreparowany propolis w płynnej formie.

Jeżeli ból jest bardzo trudny do wytrzymania i pojawia się regularnie, niezbędna jest wizyta u lekarza ginekologa. W przeciwnym wypadku z reguły wystarczają domowe sposoby. Najprostszym jest zażycie tabletek przeciwbólowych lub rozkurczających. Należy jednak pamiętać, że nie należy przyjmować tych z dodatkiem aspiryny, która wzmaga krwawienie. Poza tym można je zażywać nie częściej niż co 4 godziny.

Ciepło łagodzi ból, dlatego zadbaj o odpowiednie ubranie – żadnych bluzek odsłaniających nerki i brzuch. Możesz także nagrzewać brzuch i okolice krzyża na przykład ciepłym termoforem. Niektórym kobietom pomaga także ciepła kąpiel lub prysznic. Bardzo ważną rzeczą jest nie przesadzić z wysoką temperaturą, która może spowodować krwotok.

Dieta ma ogromny wpływ na menstruację, więc przed pojawieniem się miesiączki unikaj mocnej kawy i herbaty a także coli – kofeina wpływa negatywnie na kobiecy organizm. Ponadto zmniejsz ilość soli w potrawach a ostre przyprawy zastąp na przykład ziołami. Substancje te zwiększają produkcję prostaglandyn – hormonów odpowiedzialnych za skurcze macicy. W czasie okresu nie pij alkoholu oraz ogranicz intensywny wysiłek fizyczny.

Na bóle mogą pomóc napary z ziół, przede wszystkim rumianku, mięty lub z owoców maliny. Jeśli silne bóle wiążą się ze słabym krwawieniem możesz pić herbatkę z kaliny koralowej, żółtodrzewu żółtego, pluskwicy sercolistnej, imbiru, niepokalanka, pokrzywy.

Przede wszystkim, gdy kobieta dowie się, że jest w ciąży, powinna udać się do ginekologa, który sprawdzi grupy krwi obojga rodziców oraz ustali czynnik Rh (aby ustrzec się przed konfliktem serologicznym). Sprawdzi, czy kobieta jest zdrowa, zleci badania krwi i moczu oraz stężenie glukozy, a także przeprowadzi cytologię.

Bardzo istotne jest to, by być pod stałą kontrolą lekarza – najlepiej odwiedzać go co miesiąc.

Warto pamiętać o tym, że kobieta w ciąży nie powinna brać normalnych leków przeciwbólowych oraz tych na przeziębienie, gdyż mogą one zaszkodzić płodowi. Dlatego tym bardziej powinna o siebie dbać. Musi uważać, aby jej organizm zachował odpowiednią temperaturę – niebezpieczne są zarówno zbyt wysokie temperatury, jak i zbyt niskie, tak jak i przeciągi.

Nie jest prawdą to, że kobieta w stanie błogosławionym nie powinna się ruszać – to wręcz wskazane. Dzięki temu zadba o odpowiednią pracę układu krążenia, elastyczność oraz dobremu samopoczuciu.

Należy pamiętać o odpowiedniej dawce snu – kobieta ciężarna powinna spać co najmniej siedem godzin dziennie. Jeśli nie wyśpi się w ciągu nocy, powinna to nadrobić za dnia.

Powinna zażywać specjalne suplementy diety dla kobiet w ciąży, zawierające cynk, witaminy B, C, E, PP, D3 i karoten.

Pamiętajmy – ciąża nie jest chorobą, ale nie jest też normalnym stanem organizmu, trzeba dbać o siebie wyjątkowo, aby urodzić zdrowe dziecko.

Każda kobieta w czasie ciąży powinna zwracać szczególną uwagę na to, aby nie złapać żadnego rodzaju infekcji. Nie jest to tak proste, jak w czasie przed ciążą, ponieważ gdy kobieta spodziewa się dziecka, jej odporność immunologiczna jest obniżona.

Nie wystarczy tu więc samo unikanie kontaktu z osobami chorymi. Szczególnie dbać o siebie należy oczywiście w okresie jesienno-zimowym. Uważać przede wszystkim na niekorzystne warunki atmosferyczne, na nagłe wahania temperatur, wiatr, opady deszczu, które najczęściej powodują wywołanie przeziębień.

Gdy kobieta w ciąży poczuje osłabienie typowe dla stanu przeziębienia konieczne powinna się skontaktować z lekarzem, aby wykluczyć wirusowe lub bakteryjne zakażenia, które są dla niej szczególnie niebezpieczne. Chodzi tu przede wszystkim o grypę, zapalenie gardła, krtani, płuc, czy oskrzeli. Niebezpieczeństwo narasta w momencie, gdy chorobie towarzyszy wysoka temperatura, bóle mięśni i stawów, dreszcze, wydzielina ropna z nosa. Zdrowie kobiety w ciąży jest niezwykle ważne dla prawidłowego rozwoju dziecka.

Jeżeli kobieta złapie którąś z tych chorób między 17, a 56 dniem od momentu zapłodnienia, czyli w okresie organogezeny, będzie to szczególnie niebezpieczne dla dziecka. W tym czasie bowiem wykształcają się narządu płodu. Bardzo wysoka gorączka spowodować może skurcze macicy, które same w sobie nie są niebezpieczne, stwarzają jednak ryzyko poronienia.

W największej grupie ryzyka zachorowalności na tę chorobę są osoby w wieku od czternastego  do osiemnastego roku życia. U siedemdziesięciu pięciu procent chorych pierwsze symptomy rozpoczęły się przed dwudziestym piątym rokiem życia.

Zdefiniowano dwa rodzaje anoreksji, pierwsza – jadłowstręt psychiczny, druga – jadłowstręt psychiczny atypowy. najbardziej niebezpiecznym i głównym skutkiem tej choroby jest stopniowe wyniszczanie organizmu, które bardzo często wywołuje nieodwracalne zmiany. W przypadku nieleczenia choroby do śmierci dochodzi w dziesięciu procent przypadków.

Co może wywołać anoreksję?

Powody odmawiania sobie posiłku przez osoby chore są bardzo rożne. Najczęściej jednak jest to usilne kontrolowanie własnego świata, dążenie do osiągnięcia czystości i perfekcjonizmu, chęć bycia lekkim i szczupłym, ale także chęć zadania sobie kary, a nawet śmierci.

Jakie objawy fizyczne towarzyszą anoreksji?

Niskie ciśnienie, zaparcia, wzdęcia, brak miesiączki, krótki oddech, zawroty i bóle głowy, omdlenia, anemia, zimne dłonie, obrzęki dłoni i stóp, meszek na twarzy i ciele, wypadanie włosów, bladość.

Różyczka, jak wiele chorób okresu dziecięcego, przenoszona jest drogą kropelkową. Zarazić można się nie tylko przez bezpośredni kontakt, ale także poprzez użytkowanie tych samych przedmiotów. Chory zakaża przez 7 dni wylęgu, kiedy nie widać jeszcze objawów i do 4 dnia po pokazaniu się krostek. Najwięcej osób choruje wczesną wiosną i zimą, choć to wcale nie oznacza, że wirusa nie można złapać w innym okresie.

Na początki choroby wskazuje delikatna różowa wysypka, która najpierw pojawia się za uszami i na czole, a następnie rozprzestrzenia się na pozostałe partie ciała, zlewając się w jedną, wielką, różową plamę. Dodatkowym objawem są powiększone i bolesne węzły chłonne oraz podwyższona temperatura ciała. Przed tym jednak niektóre dzieci mogą narzekać na bóle stawowo-mięśniowe i bóle głowy oraz mogą wystąpić objawy charakterystyczne dla zapalenia spojówek – obrzękłe powieki, wydzielina wydobywająca się z kącików i przekrwienie oczu. Nie ma żadnych możliwości leczenia różyczki, można jednak odizolować chore dziecko by nie mogło zarazić innych, a zwłaszcza zarozić zdrowiu kobiet w ciąży. Zakażenie jest szczególnie niebezpieczne w pierwszych miesiącach ciąży i w najgorszym przypadku może nawet doprowadzić do poronienia lub poważnych uszkodzeń płodu. Różyczka może być przyczyną wad genetycznych, takich jak upośledzenie umysłowe dziecka, wada serca czy utrata wzroku i słuchu. Przebycie jednak choroby w dzieciństwie uodparnia organizm na całe życie.

By zabezpieczyć dzieci przed różyczką, między 13 a 15 miesiącem ich życia dokonuje się pierwszego szczepienia. By utrzymać ochronę powtórnie wykonuje się ją w wieku 7 lat. Ze względu na ewentualne zagrożenia wynikające z zakażenia różyczką kobiet będących w ciąży wykonuje się dodatkowe szczepienia u 13-letnich dziewczynek. Można wówczas być pewnym, iż wirus nie zagrozi zdrowiu kobiety i płodu. Te z pań, które nie odbyły trzeciego, końcowego szczepienia, a planują zajście w ciąże, muszą się zaszczepić 3 miesiące przed planowanym poczęciem. Taka profilaktyka uchroni zarówno matkę, jak i malucha przed utratą nie tylko zdrowia, ale także życia.

Jeżeli choroba zakaźna zostanie rozpoznana zbyt późno, chory przedszkolak w czasie jednego dnia może zarazić kilkoro dzieci.

W czasie przebywania choroby zakaźnej znacznie obniża się poziom odporności dziecka, dlatego istnieje duża możliwość zachorowania na inną chorobą infekcyjną. Żadna z wymienionych czterech chorób nie ma jednak żadnego sposobu leczenia przyczynowego, ponieważ nie są znane skuteczne leki antywirusowe. Chorobę należy więc po prostu przejść, podając dziecku leki przeciwgorączkowe i witaminę C. Przez cały okres rekonwalescencji maluch powinien jak najwięcej czasu spędzić w łóżku.

Choroby dzieci, takie jak odra, są wynikiem zakażenia drogą kropelkową przez inne, chore dziecko. Aby mu zapobiec stosuje się obowiązkowe szczepienia.

Objawem występującym podczas każdej z czterech chorób jest gorączka. Pamiętać należy, że zakażenie następuje na kilka dni przed pojawieniem się pierwszych objawów choroby.

Znaczącym objawem zakażenia świnką jest bardzo widoczne powiększenie ślinianek przyusznych, podjęzykowych i podżuchwowych. W czasie ospy wietrznej na całym ciele pojawia się wysypka w postaci pęcherzyków.